Ik gooi met Twitter heel wat op internet. Daar ben ik me van bewust, en daar kies ik voor. Iedere keer weer zet ik een berichtje op internet dat voor iedereen die het maar wil toegankelijk is. Dat accepteer ik. Dat mensen dat dan lezen accepteer ik ook.
Maar waar ik wel moeite mee heb is dat mensen die mij niet kennen, of erger nog bedrijven mij gaan volgen, omdat ik bijv. een keer het woord Cup-A-Soup gebruikt heb (is niet waar, maar tis maar een voorbeeld). Voor dat bedrijf ben ik dan interessant, en dan gaan ze me volgen. Maar waarom zouden ze dat doen? Misschien dat ik 2 keer in het jaar een kopje Cup-A-Soup pak, en dan heel rebels niet eens om 4 uur. Ze zullen dat dan nooit meer van me horen. Daar zit dan een kopje-van-soep medewerker de hele dag te Twitteren en die ziet dat ik naar school ga, muziek luister, een keer een playstation spelletje speel, vervolgens wat tv kijk en weer ga pitten. Leuk voor hem om te weten… maar ik ga Cup-A-Soup niet volgen, en krijg dus ook geen binding met heel dat merk. 
Zo werd ik een paar weken terug ineens opgeschrikt door een mailtje van Brasserie Werelds hier in Tilburg. Ze waren me aan het volgen op Twitter. Nu klinkt volgen al redelijk eng, maar helemaal als je geen idee hebt wie het is. Een blikje op hun Twitter account leerde mij dat ze meer mensen aan het stalken waren, tot ergernis van meerdere Twitteraars. De reactie op de vraag: “Waarom volg je mij?” was de geweldige zin: “Ja we zijn toch allemaal Twitteraars, dan kunnen we elkaar net zo goed volgen!”. U hoort het, binnenkort heb je als het aan Brasserie Werelds ligt miljoenen followers, en follow jij ook miljoenen mensen, waardoor je om de seconde een nieuwe bladzijde krijgt op je account.
Brasserie Werelds, ik had er ook nog nooit van gehoord. Ik wist niet eens waar het zat. Onderzoek wees uit dat het echt verstopt zit in Tilburg, in een steegje. Geen bordje met een pijltje “<– Brasserie Werelds” maar een Twitteraccount. Mensen, wij zijn Brasserie Werelds, wij volgen jullie, kom bij ons eten. Een blikje op het account laat zien dat het ook niet echt zoden aan de dijk zet, zo’n Twitter account voor Brasserie Werelds.
“Erg rustig vanavond. Dus vroeg afsluiten en thuis filmpje kijken”
U ziet het, u wordt van harte welkom geheten bij Brasserie Werelds.
En:
“onbijtje veroberd, nu weer op het weg naar het werk”
Aparte lui van de bediening daar.
Maar de ergste vond ik nog wel:
“Vriendin van mijn compagnon (hoog zwanger) is wederom opgenomen in het ziekenhuis ivm hoge bloeddruk.”
We krijgen meteen zin in eten.
Brasserie Werelds, ze Twitteren dus niet alleen over het dagmenu, aanbiedingen of een broodje zalm met dillesaus gemarineerd in een honing-mosterd saus, mee mayonaise en curry en ajuin. Maar je krijgt voornamelijk berichten dat het niet vol zit en de eigenaar een lamme tak is, de vrouw van de eigenaar een hoge bloeddruk heeft of dat de obers het onTbijt van de gasten naar binnen werken. Juist hierom zal ik nooit een voet binnen zetten in deze Brasserie die vast erg Werelds is.
Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om voor mijn op één na laatste blog af te sluiten met een fijn toepasselijk rijmpje dat ik in een boek vond in de graftombe van Koning Alexander XI.
“Een Wereldse Brasserie, mèn ziede d’r nie!”
